Drumles

Ik heb een goed gevoel voor ritme, al zeg ik het zelf. Waarom het idee om drumles te nemen niet eerder in me opgekomen is, weet ik niet. Als ik terugdenk, was ik altijd al aan het trommelen. Op mijn bureau, op het autostuur, op mijn eigen lijf onder de douche, op alles eigenlijk. En sinds ik bij een vriendin een keer op een echt drumstel mocht spelen, weet ik het: dit is wat ik wil. De stuwende kracht zijn achter een bandje. Opgaan in het ritme, een worden met het drumstel. De adrenaline door je lichaam voelen pompen. Drummen is beter dan seks, hoorde ik ooit een drummer zeggen. Ik kan het me niet voorstellen, maar als het zo is, wil ik het aan den lijve ondervinden. Dat ik de vergelijking tussen drummen en seks wel heel letterlijk kon maken, had ik echter nooit vermoed. Maar ik kreeg meer dan ik verwachtte…

“Leren drummen? Ik geef thuis les en heb nog enkele plekken vrij, vooral in de avonduren. Relaxte sfeer, veel ruimte voor eigen inbreng. Bel voor een vrijblijvende kennismaking/gratis proefles.”

Ik bel het bijbehorende telefoonnummer en krijg tot mijn verbazing een vrouw aan de lijn. Meteen spreek ik mezelf in gedachten bestraffend toe over mijn eigen seksisme. Natuurlijk kan een vrouw ook drumles geven, dat is helemaal niets om verbaasd over te zijn. Ik ben nota bene zelf ook een vrouw die wil leren drummen. Bovendien klinkt ze vriendelijk en spreekt ze met veel passie over het lesgeven, waardoor ook mijn eigen enthousiasme toeneemt. We maken een afspraak voor een proefles een week later.

Bij nader inzien lijkt het me eigenlijk wel spannend om les te krijgen van een vrouw. Ik hou van live muziek en een vrouw die muziek maakt, is per definitie tien keer zo aantrekkelijk. Muziek heeft, net als seks, alles met onderbuikgevoel te maken en mijn onderbuik gaat regelmatig tekeer bij het zien van een mooie vrouw op een podium. Enfin, uit pure nieuwsgierigheid voer ik, als ik op een avond verveeld achter de computer zit, de naam van “mijn” drumster in op een zoekmachine. Ik kom terecht op het myspace-profiel van een metalband, niet direct mijn favoriete genre en eigenlijk ook niet iets wat je met vrouwen associeert. Op de foto kijken drie meiden en een jongen van midden 20 de lens in, handen in de zakken en een erg stoere uitdrukking op het gezicht. Ik kan niet direct opmaken uit de foto wie mijn drumster is, dus geef ik het maar op en besluit af te wachten.

Op de afgesproken datum sta ik bij haar voor de deur, met een flinke dosis gezonde spanning in mijn lijf. Ik heb moeten haasten om op tijd te zijn, het verkeer zat tegen en ik kom een beetje verhit en gestresst aan. Ik herken haar van de foto, maar ze is iets kleiner dan ik had verwacht. Fijner ook, hoewel stoer gekleed. Ze draagt een mouwloos shirtje en ik kan goed zien dat ze van het drummen gespierde armen heeft gekregen. Haar gezicht is sympathiek en expressief, met indringende blauwe ogen. Vreemd. Ze is zó niet het type vrouw waar ik normaal op zou vallen. Maar toch, op de een of andere manier, intrigeert ze me.

Ze biedt me iets te drinken aan en neemt me mee naar de kamer die speciaal voor het lesgeven is ingericht, met een drumstel, een kast vol cd’s, een stereo-installatie en aan de muur verschillende posters en ingelijste foto’s van muzikanten. Terwijl ik de kamer rondkijk, zie ik vanuit mijn ooghoek dat ze me kritisch opneemt. Ze zal wel denken; zo’n tutje dat nog wil leren drummen, op die leeftijd. Ze denkt waarschijnlijk ook nog dat ik hetero ben. Maar ja, ik ben niet anders gewend. En bovendien, ik ben hier om te drummen, niet om versierd te worden.

Terwijl ik mijn jas uittrek, gaat ze achter het drumstel zitten en begint te spelen. Binnen een paar seconden gaat ze volledig in haar spel op; een verbeten trek rond haar mond, al haar spieren gespannen. Ik betrap mezelf erop dat ik ademloos en met open mond toe sta te kijken. Ze speelt zo snel, zo strak, met zo veel ingehouden agressie dat ik er bijna bang van word. Wat een energie gaat er van haar uit, het is ongelofelijk. Ik voel het bloed naar m’n hoofd stijgen. Vrouwen en muziek… hits me every time.

Dan stopt ze abrupt en wijst me een tweede kruk aan om te zitten. Van achter haar kop thee kijkt ze me vragend aan.
“Vertel eens, wat brengt jou zo hier?”
Ik leg kort uit dat het drummen bij de vriendin me in vervoering bracht en dat het me geweldig lijkt om weer muziek te maken want dat ik daar in het verleden ook altijd erg gelukkig van werd. Nu lijkt haar interesse gewekt. Ze leunt iets naar voren en haar ogen lichten op.
“Dat is mooi, want dat is de beste reden om te gaan drummen. Het opgaan in de muziek en de stoot adrenaline die je ervan krijgt.”
Ik luister vol aandacht en raak nog meer geintrigeerd. Alles aan haar is intens, energiek, compromisloos. Als ze praat, is dat met veel geestdrift en gebaren.
Het belangrijkste, zegt ze, is zo veel te oefenen dat het ritme een tweede natuur wordt. Je te durven overgeven aan je instinct en niet overal bij na te denken. Ik begin geestdriftig te knikken.
“Weet je, dat is ook een van de redenen dat ik hier ben. Ik heb altijd de neiging om de touwtjes strak in handen te houden. Maar ik wil leren me over te geven, me in het onbekende te storten, te leren vertrouwen op mijn gevoel. Ik denk dat drummen daar best een goede manier voor is als ik het zo hoor.”
Verdomme. Wat bezielt me om zomaar mijn meest kwetsbare kant bloot te geven bij een totaal onbekende? Deze vrouw bezit het vermogen om moeiteloos allerlei ontboezemingen uit je te trekken. Hoewel mijn instinct zegt dat ik haar kan vertrouwen, ben ik toch op mijn hoede. Ze lijkt het aan te voelen en stelt voor te gaan beginnen met de les.

Er is maar een drumstel in de kamer en daarom wisselen we af; zij doet iets voor en ik doe het na. We beginnen met het basisritme maar dat gaat zo goed dat ze me ook nog wat variaties en breaks laat zien. Ze legt me uit hoe ik het beste de drumsticks vast kan houden.
“Kijk, je moet ze niet omklemmen, maar los in je handen houden. Ze moeten op en neer kunnen stuiteren, zoals een tennisbal.” Ze schuift dichter naar me toe. Haar nabijheid maakt me nerveus en ik heb moeite om te horen wat ze zegt. Ze komt nog dichterbij en pakt mijn pols vast. Dat had ik niet verwacht en er trekt een tinteling door me heen die begint bij de plek waar ze me aanraakt. “Kijk, deze beweging moet je maken met je pols.” Ze is zo dichtbij dat ik haar warmte kan voelen en haar geur kan ruiken. Ze ruikt lekker; prikkelend, kruidig en zoet. Mijn hart begint sneller te kloppen. Ik kijk opzij maar ze beantwoordt mijn blik niet.

Aan het einde van de les ben ik danig van mijn stuk gebracht. Wat is er toch met deze vrouw? Er hangt een duidelijke spanning tussen ons, maar ze geeft geen enkele hint, geen respons op mijn blikken. Blijft steeds zo correct, geen enkele dubbelzinnigheid. Maar raakt me wel steeds terloops aan. Zie ik dingen die er niet zijn? Of speelt ze een spel met me?

“En wat denk je, wil je hiermee doorgaan?”, vraagt ze.
“Ja, ik weet wel zeker van wel, ik vond het super!”
“Tot volgende week dan!”

De hele week houdt de drumles me bezig. Ik vervloek mezelf; dit was niet de bedoeling. Ik wou me richten op het leren drummen, niet op de vrouw van wie ik les krijg. Tegelijkertijd kan ik haar niet uit mijn hoofd zetten. Ik heb zin om haar uit haar evenwicht te brengen. Om door die professionaliteit van haar heen te breken. Ik voel een sterke behoefte om me aan haar te bewijzen. Ik bel mijn vriendin op en vraag of ik op haar drumstel mag komen oefenen.

Een week later zit ik weer bij mijn drumster op de kruk. Ze beloont mijn inspanning met een lach.
“Je hebt geoefend, of niet? Het gaat super! Je hebt er echt gevoel voor! Maar… je houding kan beter”
Ze schuift weer dichterbij, achter me. Gaat het spel van de terloopse aanrakingen nu weer beginnen? Ik hou mijn adem in. “Als je je schouders nou iets meer zo doet…” Haar hand op mijn schouder. “…en je armen zo…” Haar hand zakt af naar mijn bovenarm. “…en dan je bovenlichaam zo draaien…” Andere hand op mijn middenrif. “… de controle loslaten…” Ze draait me om op de kruk zodat ik in haar ogen kan kijken. “…en je overgeven…” Ze trekt me naar zich toe en zomaar, vanuit het niets, zoent ze me. Ze zoent heerlijk, eerst intens en vol en diep, daarna weer plagerig en voorzichtig. Haar hand streelt over mijn rug, verdwijnt onder mijn blouse. Ze trekt me nog dichterbij en maakt het bovenste knoopje open. Haar hand glijdt langs mijn sleutelbeen, langs mijn hals, over mijn wang, over mijn lippen. Oneindig traag en bijna teder, als het niet zo intens en dwingend was. Ik kijk haar met grote ogen aan. Ze kijkt terug en het lijkt alsof ze dwars door me heen kijkt, tot diep in mijn ziel. Nooit eerder heb ik me zo naakt gevoeld. Ik begin te trillen en mijn lichaam staat strak gespannen.

Dan trek ik haar onverwachts van de kruk af en we vallen samen op de grond. We rollen over elkaar heen, bijna vechtend om wie boven mag liggen. Mijn blouse draait strak rond mijn lichaam. Zij wint en ik zie haar gezicht boven me; haar wangen zijn rood aangelopen en ze hijgt een beetje. Ik leg mijn handen op haar heupen en trek haar tegen me aan, terwijl ze me in mijn hals zoent. Mijn hart klopt wild, ik snak naar adem en bijt op mijn lip. Damn, wat is ze lekker, zo heet en sterk en zacht. Ik laat mijn handen onder haar shirt glijden en maak haar beha los. Als ik mijn nagels in haar rug zet, voel ik een siddering door haar lichaam trekken. Ik trek haar shirt uit en neem een van haar borsten in mijn mond, zuig aan haar tepel tot die stijf wordt. Ze gromt van genot en draait met haar heupen. De druk van haar lichaam maakt me gek van verlangen. Met m’n handen streel ik langs de sterke spieren van haar bovenarmen en rug.

Ze rolt half van me af en maakt traag de knoopjes van mijn blouse open. Terwijl ze mijn buik streelt, maakt ze met haar andere hand achter mijn rug de sluiting van mijn beha open. Haar beide handen gaan onder de cups van mijn beha en kneden mijn borsten. Ik voel zo’n overweldigende golf van geilheid, dat mijn greep op haar verslapt. Ik kan niets anders doen dan genieten van haar handen op mijn lichaam en haar hoofd in mijn nek. Ze ademt in mijn oor, likt heel even langs mijn oorlel. Ik krijg kippenvel over mijn hele lichaam. Haar handen bespelen mijn lichaam zoals ze even daarvoor nog het drumstel bespeelden, maar met een intensiteit die nog groter is.

Ik sluit mijn ogen en laat me gaan, kreunend en zuchtend onder haar aanrakingen. “Ik wil je proeven” zegt ze zacht en hees in mijn oor. Ik wil niets liever, mijn onderbuik trekt al samen bij het horen van haar stem. Ik voel haar hete adem in mijn nek. Haar tong langs mijn hals naar beneden. Ze maakt cirkeltjes met haar tong rond mijn tepel, zuigt hem naar binnen en neemt kleine hapjes. Ik begin te hijgen, raak zo oververhit dat ik het nauwelijks nog aankan. Ik duw haar hoofd naar beneden. “Geef me meer, alsjeblieft…”, hijg ik. Ze likt langs mijn buik, hapt in mij zij. Opent de knopen van mijn spijkerbroek en stroopt hem van mijn lichaam af. Ik duw mijn heupen omhoog, voel haar adem en hoe ze me lichtjes, bijna niet, raakt met haar lippen. Haar hand schuift onder de rand van mijn slipje. Ze laat me nog even wachten, streelt mijn liezen en dan treft ze doel.

Op het moment dat ze mijn klit raakt, explodeert het vlak achter mijn ogen. Ze streelt me tergend langzaam, bespeelt me met haar vingers, eerst langzaam, dan sneller. Als ze een klein stukje naar binnen gaat, weet ik niet meer hoe ik het heb. Ik beweeg wild onder haar vingers en tong. Ze vult me helemaal met haar krachtige vingers. Ik voel dat ik opzwel van binnen en hijg zo hard dat mijn mond droog wordt. Dan schuift ze mijn slipje opzij en begint me te likken. Met mijn handen in haar nek kreun ik aanmoedigingen. Alles om me heen verdwijnt in het niets en ik voel alleen nog haar tong die gevoelige plekken weet te vinden waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Haar tong en vingers neuken me in een ritme dat pompt en stuwt en ik kan niets anders doen dan me eraan overgeven, hete vlammen schieten door me heen.

Het orgasme begint ergens in mijn onderbuik en golft naar beneden. Mijn ogen worden groter, ik hap naar adem, mijn oren beginnen te suizen. En dan kom ik, warm en geil en nat. Het lijkt niet op te houden, ik blijf komen en kreunen en samentrekken. Ergens ver weg hoor ik hoe ook zij begint te kreunen.

Als ik wat rustiger ben geworden, komt ze naast me liggen. Een paar minuten lang kan ik niets anders doen dan hijgend in haar mooie ogen kijken. Het uitzinnige tempo van mijn hart wordt langzaam lager totdat het stabiliseert in een loom, rustig ritme.

“Is dit wat je bedoelde met je overgeven aan je instinct?” vraag ik tenslotte.
“Ik heb nog nooit een vrouw ontmoet die ik liever bespeel dan een drumstel,” antwoordt ze met een twinkeling in haar ogen, “maar volgens mij heb ik er nu een gevonden.”